باورتون می شه؟

من عمل کردم.  خودم که هنوز باورم نشده. بیخیال. همین. من عمل کردم. حالمم خیلی خوبه. اسم دکترامم بگم چون تقریبا جدیدن. دکتر کاشنی که با دکتر امامی عمل می کنن و چون دکتر امامی مسافرت بودن و من خیلی عجله داشتم قرار شد خانم دکتر کاشانی که متخصص زنان هستند یه دکتر خوب برای بالا تنم پید کنن. دکتر دستمالچیان بالا تنم رو عمل کردن و فقط یه خط افقی از بالای قهوه ای نوک سینه برش داد و سرشو گذاشته وسطش. جای بخیه ها فعلا خوبه. تا ببینیم بعد چی میشه. من انتظار زیادی ندارم. خودم انتخاب کردم که ایشون عملم کنن با اینکه می دونستم دفه ی اولشونه که تی اس عمل می کنن. در هر صورت. کل هزینه م شد ۷۰۰/۵ . لاپاراسکوپی شدم و این روش مزیتش اینه که فردای روز عمل مرخصشدم و ۴ روز بعد از عمل با اتوبوس برگشتم خونمون. یعنی ۸ ساعت تو اتوبوس بودم

 اگه سوالی بود بپرسید. من می تونستم از امروز برم سر کلاسام بشینم. حالم خوب بود از اول درد نداشتم فقط ۷ ساعت بیهوش بودم و یکم بد بهوش اومدم.ترجیح دادم دو هفته ای استراحت کنم و برم دنبال شناسنامم.

حس فوق العاده ایه. به امید روزی که شما هم این حس رو تجربه کنین.

فعلا

لحظات خاصیه برای من و مادرم. امشب یا من ناراحت می شم یا اون. امشب من یا تو اتوبوس بخوشحالی می خوابم و یا گریون تو تخت خودم.

نمی دونم چی می شه. ولی هرچی که بشه من حس خوبی ندارم. اگه چیزی که من می خوام بشه حس خوبی ندارم چون نمی تونم غصه مامانمو ببینم و اگه چیزی که اوند بشه خودم غصه دار می شم. در هر دو صورت من خوشحال نیستم. نمی دونم چرا اینجوری شد. ولی واقعا حق من نبود این همه استرس و فشار بکشم. حق من نبود. باور کن

شرمنده اگه نبودم

چیزی پیدا نمی کردم در موردش بنویسم.

کارام دیگه آخرشه. ۴ شنبه کمسیون می رم و اگه کار خوب پیش بره دیگه تمومه.

دانشگامم احتمالا قبولم تهران. مامانم به این فکره که بریم خونه بگیریم و اونم با من بیاد. از این بابت خیلی خوشحالم. دیگه نگرانی خاصی ندارم. همه چیز خوبه. امیدوارم شما هم خوب باشید.

فعلا

حالا که بزرگترین تلاش زندگیم منجر شده به بزرگترین موفقیت زندگیم چرا به اندازه کافی خوشحال نیستم؟ نمی دونم. کدوم احمقی هست که رتبش بشه ۱۶ و خوشحال نشه؟ نمی دونم. چرا مامانم همیشه دوست داره بزنه تو ذوقم ؟ نمی دونم. چرا دوس داشتم رتبم بیشتر می اومد تا مجبور می شدم تهران قبول شم؟ نمی دونم. چرا باید همیشه قیافه اخمو مامانمو تحمل کنم؟ نمی دونم. مامانم چرا خوشحال نیست؟ اینم نمی دونم. خیلی چیزا نمی دونم. مثلا اینکه چی مامانمو خوشحال می کنه. یا چی کار کنم که مامانم از من راضی باشه؟ چیکار کنم که خوشش بیاد؟ این سوالا جواب نداره. مامان من افسردس. هیچ دلیلی نمی بینم واسه شادیش. فقط من چرا باید افسرده باشم مامان؟ چرا نمی ذاری همه چیزو حتی اگه بد باشه خودم تجربه کنم؟ چیزی که خودتم مطمئن نیستی بد هست یا خوب؟ مامان من ۸ ماه به عشق تهران درس خوندم. چرا حالا می زنی تو ذوقم؟ آخه واسه چی مامان. نمی دونی چقدر روحم پژمرده می شه اگه نذاری بشه. نمی دونی. کاش می دونستی